Hızlı Yakıt Sistemi
Haluk GİRTİ
Köşe YazarıYazar
Haluk GİRTİ
Tüm Yazıları
1 okunma

1 Mayıs 1977’nin Kanlı Rengi…

Bir Foto Muhabirinin Hafızasından: 1 Mayıs 1977’nin Kanlı Rengi

Takvimler bugün yine 1 Mayıs’ı gösteriyor. Her yıl bu tarih geldiğinde, zihnimdeki o eski fotoğraf makineleri yeniden çalışmaya başlar; deklanşör sesleri, meydandaki o uğultuyla karışır. Tam 49 yıl önce, henüz sabahın ilk ışıklarıyla Topkapı’daki Tercüman gazetesi merkezinden heyecanla yola çıkışımız dün gibi aklımda.

O dönem Türkiye’sinin o keskin “sağ-sol” ikliminde, sağcı bir gazetenin mensupları olduğumuz için meydandaki Maocu gruplar bizi içeri sokmamıştı. Ancak meslek aşkı engel tanımazdı. Biz de çareyi, meydanı kuşbakışı gören Otel Intercontinental’in dördüncü katında bir oda kiralamakta bulduk. Yanımda ustalardan Togay Gözütok ve foto muhabiri Tancan Baltalı… Üç gazeteci, meydandaki devasa kütleyi, kürsüdeki sendika başkanlarının hırslı naralarını tepeden izliyorduk.

Öğleden sonraydı… DİSK Başkanı konuşurken o korkunç ses yankılandı: Birkaç el silah patladı. O ana kadar tek bir vücut gibi hareket eden hıncahınç kalabalık, sanki sert bir rüzgar yemiş başak tarlası gibi bir anda yere kapaklandı. Ardından o mahşeri kaos başladı. Polis panzerleri meydana daldığında, Taksim Meydanı artık bir bayram yeri değil, bir can pazarıydı. Kaçabilen kurtuluyor, kaçamayanlar panzerlerin altında ya da birbirini ezerek can veriyordu.

İşte o an, oteldeki o “güvenli” mesafeyi terk ettim. Elimizde makinemizle meydana, o ateş hattının içine daldık. Her yer insan cesediydi. Bir gazeteci için en zor an, vicdanı ile görevi arasında kaldığı andır. Hangi kareyi çekeceğimi, hangi acıyı ölümsüzleştireceğimi şaşırmış bir halde, parmağım durmaksızın deklanşöre basıyordu.

O gün çektiğim o “ilginç” kareler belki bana büyük ödüller getirmedi ama benden, benim ömrümden çok şey alıp götürdü. Ertesi gün Tercüman’ın her sayfasında imzam vardı; evet, mesleki bir başarıydı belki ama kalbimde bıraktığı o ağır yükü hiçbir manşet hafifletemedi.

Bugün 1 Mayıs. Aradan geçen yarım asra yakın zamana rağmen, o günün tozunu ve barut kokusunu hala ciğerlerimde hissediyorum. Meslek hayatımın bu en acı tanıklığını, bugün sizlerle yeniden paylaşmak istedim.

Tarih unutmaz, objektif yalan söylemez.

Haluk GİRTİ

Okuyucu Yorumları0

Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü siz paylaşın!

Yeni Bir Yorum Bırakın