70 Yıllık Nasır, 65 Yıllık Dürüstlük ve Bir Avuç “HİÇ”
70 Yıllık Nasır, 65 Yıllık Dürüstlük ve Bir Avuç “HİÇ”
Vallahi denedim… Tam 65 yıldır şu hayatta “çalıp çırpmadan” zengin olunur mu diye kendimi paraladım, ama olamadım. Peki, siz oldunuz mu?
1957 yılında Tophane’de, işçi bir babanın, emektar bir ailenin çocuğu olarak gözlerimi açtım dünyaya. Babam rahmetli, dile kolay tam 70 yıl çalıştı. İki kere emekli olacak kadar ter döktü de, ömrünün sonunda çalıştığı patronun “sadakası” gibi bir oda bir salon evi ancak görebildi. Biz, annemin kasaba gidip “Kediye vereceğim” diyerek mahcubiyetle aldığı 100 gram kıymalarla, yokluğun içinde ama haysiyetin zirvesinde büyüdük.
Benim hayalim pilot olmaktı. Ama paranın olmadığı yerde istikbal de olmuyor. Okuyamadık… Vatani görev geldiğinde, “paşa çocuğu” ya da “başkan yakını” olmadığımız için bedelliye paramız, kaçmaya meşrebimiz yetmedi. Er olarak gittik, onurumuzla teskeremizi aldık.
Dürüstlük Bu Devirde Bir Mahkumiyet mi?
Yıllarca gazetecilik yaptım. İSKİ skandallarından Emlak Bankası yolsuzluklarına, Civangeyt’ten hayali ihracatlara kadar ne kadar “tüyü bitmemiş yetimin hakkını yiyen” varsa haber yaptım, rezilliklerini yüzlerine vurdum. Ama ne değişti?
Bakıyorum da; dürüst ve namuslu olan herkes bu ülkede adeta sürünmeye mahkum edilmiş. Rahmetli babam derdi ki: “Oğlum, çalışarak zengin olunsaydı, sabah ezanıyla tarlaya gidip akşam ezanıyla dönen köylüm zengin olurdu.” Ne kadar haklıymış… Bu ülkede “baş hırsızlar”, “küçük hırsızları” ihbar ederek adalet dağıtır olmuş. Kimse sormuyor: “Sende bu servet ne gezer?”
“Yiyin Efendiler, Aksırana Kadar Yiyin!”
Bir zamanlar “Benim memurum işini bilir” diyenlerden, “Zengin olduysam bilin ki çalmışımdır” diye itiraf edenlere kadar ne siyasi figürler geçti bu köprü altından. Üç tarafı deniz, yemeyen keriz dediler; memleketi kürk niyetine yediler. Biz ise seyrettik. “Komşusu açken tok yatan bizden değildir” diyen ulemaların devrinde, emekli maaşı kirasına yetmeyen milyonlar olduk.
Şimdi kendime soruyorum: Ben bunları yazdım da ne oldu? Koskoca bir “HİÇ”.
Ülke derin bir kış uykusunda. Herkes aç, tok olanlar zaten belli. Ben yine bu hafta, belki bir umut ışığı olur diye, o “kumarhane kralının” Milli Piyango bayisine gideceğim. 900 küsur milyona çıkmış o Sayısal Loto tezgahında bir kupon dolduracağım. Aylardır kimseye çıkmayan o paradan medet umarken, aslında o çarkın dönmesine yine biz fakirler katkı sağlayacağız.
Uyanın Artık!
Ey benim gibi kışı yaşayan emekli kardeşim; aç susuz yaşamaktan bıkmadın mı? Ben bıktım. Bu vatan için canını vermeye hazır olanların, bu vatan topraklarında kirasını ödeyemez hale gelmesinden utanç duyuyorum.
Bahar geliyor diyorlar… Göreceğiz. Ama unutmayın; bu millet bu sabrıyla, bu mütevazılığıyla dünyada tek. Ama sabrın da bir sonu, uykunun da bir sabahı vardır.
Yiyin efendiler yiyin, aksırana, tıksırana kadar yiyin… Elbet bir gün hesap döner, sap döner; işte o gün dürüstlerin “HİÇ” dediği o onur, sizin tüm servetinizden ağır gelir!




Okuyucu Yorumları0
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü siz paylaşın!
Yeni Bir Yorum Bırakın