Gazeteci-Yazar Mehmet Saatçi’den “İnsanlık, Göç ve Unutuş” Üzerine Düşünceler

İstanbul, 21 Eylül 2025 — Gazeteci ve yazar Mehmet Saatçi, insan, yalnızlık ve unutuluş temalarını içeren uzun kişisel metnini köşesinde yayımladı. Saatçi’nin metni; klasik düşünür, şair ve sanatçılardan alıntılarla örülmüş, hayatın anlamsızlaşması, içsel sürgün hissi ve toplumun duyarsızlaşması üzerine sert tespitler içeriyor.

Saatçi haber metninde, Gorki, Sartre, Freud, Vasconcelos ve Neyzen Tevfik gibi isimlerin uyku ve uyanış üzerine sözlerinden alıntılarla açılış yapıyor. Yazar, kendi ruh hâlini “ne gitmelerim gitmek, ne kalmalarım” biçiminde tanımlayarak “içinde sürgünlük hissi” yaşadığını aktarıyor; geçmişle hesaplaşma ve gelecek kaygısının bugünü tükettiğini vurguluyor.

Metnin öne çıkan noktaları şöyle:

Yalnızlık ve içe kapanış: Saatçi, dışarıdan görünmeyen zorlukların insanları nasıl izole ettiğini; kişinin kendi sancılarını kendine saklamaya alıştığını belirtiyor.
Büyüme ve “keşkeler”: Yıllar sonra büyümenin kişinin değil, “keşkelerin” büyümesi olduğunu, çocukluğun eksik kalan yanlarının hep yaşamı gölgeleyeceğini yazıyor.
Toplumsal eleştiri: Toplumsal duyarsızlığa sert eleştiriler yönelten yazar; insanların hatalarını söyleyememeleri, susmayı cesaret zannetmeleri ve göz yummanın ilişkileri nasıl şekillendirdiğini irdeliyor.
Mizahi ve taşlama öğeler: Metin zaman zaman kara mizah ve taşlama içeriyor—örneğin siyasete dair ironik göndermeler ve “tarikat kurma” esprileriyle toplumsal hastalıklara dikkat çekiliyor.
Ölüm ve unutuluş: Saatçi, ölen yakınlarının 18 ay içinde “tatlı bir anıya” dönüşmesi iddiasını hatırlatıp, insanın toplum içinde iz bırakmasının önemine vurgu yapıyor; “iyi bir iş, geniş bir ev” gibi hedeflerin insanı asıl yaratan unsurlar olmadığını savunuyor.
Çağrı: Metin, insanı yetiştirme, eser bırakma, tanımadığı insanların hayatına dokunma gibi maddelerle “iz bırakma” ihtiyacını öne çıkarıyor ve okuyucuya direnme, gülümseme ve cesaret çağrısı yapıyor.

Metnin kapanışında Saatçi, dua ve iyi dileklerle okuyucularına sesleniyor: “Rabbim ben ve alayınızın hayatında ki eksiklikleri tez zamanda doldursun. Direnin ey insanlar, hatta direnirken de gülümsemeyi bırakmayın.” Ayrıca metin, milliyetçi çağrışımlı bir cümleyle sona eriyor: “Okuyucular üzülmesin, çünkü; Bozkurtlar dirilecektir.”

Saatçi’nin metni, edebi üslubu, karamsar mizahı ve sert toplumsal eleştirileriyle dikkat çekiyor. Metin, okuyucuya yalnızlık, vicdan, unutuluş ve toplumun değer kaybı üzerine düşünme çağrısı yaparken, aynı zamanda bireysel sorumluluk ve iz bırakma gerekliliğini ısrarla vurguluyor.

Not: Saatçi’nin metni kişisel gözlemler ve yorumlardan oluşuyor; metinde geçen siyasi göndermeler ve ironik ifadeler yazarın kişisel üslubunu yansıtmakta olup haberde yazarın sözleri ve düşünceleri aktarılmıştır.