Anlayana Sivrisinek Saz, Anlamayana Davul Zurna Az…
Anlayana Sivrisinek Saz, Anlamayana Davul Zurna Az…

Bu dünyada neler oluyor? Çok ilginç bir soru, sizce de öyle değil mi?
Üzerinde yaşadığımız şu gezegende o kadar bilinmeyen, o kadar akıl sır ermeyen gerçekler var ki; bilmeye, öğrenmeye ve çözmeye ne benim ömrüm yetti, ne benden öncekilerin… Büyük ihtimalle sizlerin de yetmeyecek. Kısacası hiçbirimiz bu dünyadaki o nihai gerçeği tam anlamıyla öğrenemeden göçüp gideceğiz. Yeryüzündeki aklı olan tek yaratık biziz ama o akıl bile bu devasa sırrı çözmeye yetmiyor, öyle düşünün.
İnsan nesli nereden gelmiş, nasıl oluşmuş? Kimilerine göre topraktan, kimilerine göre envaiçeşit teoriden… Peki ya tabiatın bize sunduğu o sayısız nimete ne demeli? Hiç düşündünüz mü; kim, sarı, dışı kabuklu ve ekşi olan bir meyveye durup dururken “limon” demiş? Var mı bunun bilimsel bir yanı? Bence yok. İnsanoğlu her şeye bir kılıf, bir isim uydurmuş; hem de dünyadaki her millet kendi dilinde isimlendirmiş her şeyi.
Düşündükçe insan sahiden kafayı yiyor. Erkek ve dişi… Farklı iki biçim, eksi ve artı gibi iki farklı enerji. İnsanlarda ve hayvanlarda bu ikili birleşiyor ve oradan yepyeni bir can, bir başka canlı dünyaya geliyor. Bu nasıl kusursuz bir hesaplama, nasıl bir teoridir ki yüzyıllardır kimse tam anlamıyla idrakine varabilmiş değil. Başka gezegenlerde hayat var mı, onu da bilen yok.
O zaman aklıma şu geliyor: Bizler çok şanslı varlıklar olarak bu hayata bir şekilde getirildik. Doğduğumuzda çıplaktık, gözlerimizi açtık ve “ölüm” dedikleri o an gelip de gözlerimizi tekrar kapatıncaya kadar sürecek bir maceranın içine atıldık. Bizi bu kadar özenle yaratan güç istese bizi ölümsüz de yapabilirdi elbet. Neden yapmamış? Orasını sorgulamak kolay değil çünkü insanın kendi koyduğu dini ve ahlaki vecibeler, asırlar öncesinden gelen kurallar buna pek müsaade etmiyor.
Zaman değişiyor. Bundan 600 yıl önce teknoloji bu kadar gelişmemişken anlatılanlara inanmak kolaydı. Ama bugün insan beyni gerçekleri bu kadar net görürken bazı hurafelere inanmak istemiyor. Fakat asıl mesele, asıl sorgulamamız gereken çarpıklık başka yerde:
Ben sefalet içinde yaşarken, neden benden hiçbir farkı olmayan, benim gibi iki kulağı, iki eli, iki gözü olan birileri saltanat sürüyor?
Neden bazı ülkelerde şatafatlı hayatlar varken, bazılarında açlık ve yoksulluk kol geziyor? Çok inançlı biri, her zaman çok mu dürüst oluyor? Yaşadıklarıma ve gördüklerime baktığım zaman, bence hayır.
Hepimiz bu gezegene aynı şartlarda geldik ve aynı şartlarda yaşama hakkımız var. Ortadaki bu korkunç adaletsizlik, bence tanrının bir hatası olamaz! Bu tamamen insanın bencilliğinden, egosundan ve kibrinden kaynaklanan iğrenç bir gerçektir. Hani “Komşun açken tok gezmen mübah değildir” derler ya… Sahi nerede o insanlık? Hepsi birer hayal ürünü oldu, değil mi?
Bugün dünyayı sizin istekleriniz değil, kendileri için yaşayanlar, hatta kendini “tanrı” vasfına sokanlar yönetiyor. Hep “Bizi dış güçler yönetiyor” derler. Evet, doğru. Sadece siyasetteki dış güçler değil, kainat dedikleri alemdeki dış güçler de dahil buna. Bizler bu devasa sistemin içinde sadece buğday niyetine ekilen, başak oluncaya kadar ayakta duran ve sonra boynu bükülüp “hasat zamanını” bekleyen bireyleriz.
Peki, milyarlarca insanın yaşadığı, kibrin ve haksızlığın kol gezdiği bu dünyada bizim payımıza düşen ne? Bütün dünyayı tek başımıza değiştiremeyiz. Ama yapabileceğimiz tek ve en büyük şey var: İyi insan olmak.
Kendi sokağımızda, kendi işimizde, kendi çevremizde insan kalmayı başarmak zorundayız. Biz kendi doğrumuzu yaşayalım, kendi vicdanımızı temiz tutalım da gerisi teferruat.
Çünkü atalarımızın da dediği gibi; anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul zurna az… Biz kelamımızı edelim, duymak isteyen o fısıltıyı kalbinde duyacaktır zaten.
Hayırlı Hafta Sonları…


Okuyucu Yorumları0
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü siz paylaşın!
Yeni Bir Yorum Bırakın