Bir Gazetecinin 15 Temmuz Defteri…
Bir Gazetecinin 15 Temmuz Defteri: Kumburgaz’daki Mangaldan Sır Perdesine…

Dün gece yine minarelerden yükselen sela sesleriyle bir 15 Temmuz’u daha geride bıraktık. Tam on yıl geçmiş… Dile kolay, koskoca on yıl.
Yazımın daha en başında, hiçbir şüpheye yer bırakmayarak net bir duruş sergilemek isterim: Bu olay ister bir tiyatro, ister bir kurgu, isterse de gerçek bir askeri kalkışma olsun; o gece samimi hislerle, vatan sevgisiyle sokağa çıkıp hayatını kaybeden tüm saf ve temiz insanlara Cenab-ı Allah’tan rahmet diliyorum. Mekanları cennet olsun. Çünkü ölenlerin hepsi bu vatanın pırıl pırıl, temiz evlatlarıydı.
Peki, o gece ben neredeydim? Neden sokağa çıkmadım, katılamadım? Çünkü her zaman yaptığım gibi mantığımı devreye soktum.
Kumburgaz’daki Akşam: “Askeriyenin İçinde Mangal Yapıyoruz!”
Günlerden çarşambaydı. Ailemle birlikte İstanbul Kumburgaz Jandarma Er Eğitim Merkezi’nde misafir olarak pikniğe gitmiştik. Deniz havası eşliğinde yemeğimizi yerken birden oğlum telefonunu gösterdi: “Baba, İstanbul Boğaz Köprüsü’nde darbe olmuş, askerler tanklarla yolları kesmiş, ülkeye el koymuşlar!” dedi.
Önce gayri ihtiyari güldüm. Bu ülkenin yakın tarihini bilen bir gazeteci olarak, “Oğlum biz ne darbeler gördük, boş ver. Bir darbe olsa her şeyden önce bizim haberimiz olurdu. Bak, asıl darbeyi yapacak olan askeri birliğin tam içindeyiz, mangal yapıyoruz. Çevrende en ufak bir telaş, bir hareketlilik, olağanüstü bir durum görüyor musun?” dedim.
Gerçekten de kışlanın içinde yaprak kımıldamıyordu. İşte o an anladım; bu gecenin kurgusu öyle bir planlanmıştı ki, askerin de memurun da halkın da hiçbir şeyden haberi yoktu.
MİT Uykuda, Genelkurmay Dünyadan Biil haber!
Sadece bizim değil, ülkeyi yönettiğini iddia edenlerin de dünyadan haberi yoktu. Koskoca devletin en büyük istihbarat teşkilatı MİT uykuda; Genelkurmay Başkanlığı olaylardan tamamen habersiz… Ülkenin Cumhurbaşkanı ise darbe yapıldığını eniştesinden öğreniyor!
Bu masalı bugün en saf çocuğa bile anlatsanız dönüp yüzünüze güler, inanmaz. “Bu ülkede herkes atıp tutuyor ama hiçbir şey göründüğü gibi değil” der. Kısacası, her şey baştan aşağı “faso fiso”.

Sahi, Bu “Proje”nin Sorumlusu Kim?
Aradan on yıl geçti. Bugün bu acıyı ilk günkü gibi, yüreği kavrularak yaşayan tek bir kesim var: O gece sokaklarda bir hiç uğruna can veren masum insanların aileleri. Onların gözyaşı hiç dinmedi. Ama o gündür bu gündür ülkenin başkomutanı ve Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın da gözü yaşlı.
Peki, bu canların, bu yıkılan yuvaların sorumlusu kim?
Bana göre ve herkese göre başta FETÖ terör örgütü ve yandaşları, daha sonra sorumluluk, o gece insanları göz göre göre ateşin içine, meydanlara ve havalimanlarına çağıranlardadır. “Ölümüne, ölümüne” diyerek halkı tankların önüne sürenler, bugün biraz sağlıkları bozulmuş olsa da halen krallar gibi yaşamayı sürdürenlerdir. Üstelik halen bıkmadan usanmadan bu ülkeyi yönetmeye, “Başkomutanlık” yapmaya devam edenler diye düşünüyorum sadece.
Ama tarih de hafıza da silinmiyor. Kendi içlerinden çıkan isimlerin itirafları hala kulaklarımızda çınlıyor:
-
Eski Başbakan Binali Yıldırım’a katıldığı bir yayında “Görev süreniz boyunca hoşunuza gitmeyen proje hangisiydi?” diye sorulduğunda, hiç düşünmeden “15 Temmuz projesi” cevabını yapıştırmıştı. Neden “olay” ya da “kalkışma” değil de “proje”?
-
Eski İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’nun bir konuşmasında bu işin arkasında sadece FETÖ’nün olmadığını ima eden o meşhur ağız kaçırması da hala hafızalarda.
İlahi Adalet Elbet Birgün Tecelli Edecek!
Bu işin asıl sır perdesi dönemin MİT Müsteşarı Hakan Fidan ve Genelkurmay Başkanı Hulusi Akar’ın elinde. Korkarım ki onlar da bir gün bu sırlarla göçüp gidecekler ve o karanlık kutu tamamen açılmayacak.
Yazıldı, çizildi; “çakma darbe” dendi, “tiyatro” dendi, “kontrollü darbe” dendi… Spekülasyonlar on yıldır bitmedi ama kesin olan tek bir gerçek var: Oynanan bu oyunun, kurulan bu tezgahın sorumluları bugün anma törenlerinde halen gözyaşları döküyorsa, bilin ki o vicdanlar hala sızlıyor demektir.
Eğer ilahi adalete inanıyorlarsa, bu dünyada olmasa bile öte tarafta o saf insanların dökülen kanlarının hesabı birilerinden tek tek sorulacak. Yok, inançları sadece göstermelikten ibaretse, bu dünyanın adaleti de bir gün o sorumlulardan bu acıyı misliyle çıkaracaktır.
On yıl geçti… Yaşandı ve bitti sanıyorlar. Ama tarih, dürüstlerin kalemiyle yazılmaya devam edecek.


Okuyucu Yorumları0
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü siz paylaşın!
Yeni Bir Yorum Bırakın