Dere Tepe Demeden Umut Arayanlar…
Dere Tepe Demeden Umut Arayanlar…
Yahu, kim demiş biz tembel bir milletiz diye? Son günlerde bakıyorum da insanlar geçinebilmek umuduyla dağ tepe ve dere kenarlarında umut arıyor…
Yıllardır kulağımıza aynı cümleyi üfleyip durdular.
“Türk milleti çalışmıyor…” “Tembel bir milletiz”
Peki dostlar, bu millet daha nasıl çalışsın?
Artık sadece çalışarak zengin olunamayacağını anlayan halkımız; kimi çöpten geri dönüşüm malzemesi topluyor, kimi izin günlerinde dere tepe dolaşıp altın arıyor, kimi de bütün riskleri göze alıp kazma kürek gömü yani define peşine düşüyor.

Sabahın köründe çizmesini giyen, eleğini kapan, altın tavasını suya daldıran vatandaşlarımız adeta doğayla baş başa bir ekonomi zirvesi yapıyor.
Kimi olta atıyor belki rızık buradadır diye balık için…
Bazıları tava sallıyor altın için…
Eskiden insanlar dere kenarında piknik yapardı.
Şimdi piknik sepetinin yerini kazma kürek, dedektör ve altın eleği aldı.
Kim bilir…
Belki de Türkiye’nin en büyük açık hava sporu sessiz sedasız doğdu ülkemizde.

Adı da…
“Milli Altın ve Define Arama Şampiyonası…”
Kurallar basit.
Bir avuç sabır…
İki kilo umut…
Üç litre güneş altında alın teri…
Ve bolca…
“Belki şu taşın altında vardır…” umudu ve duygusu.
İşin en güzel tarafı ise bu işlerle uğraşan insanların arasında ki sohbetler…
“Abi geçen hafta burada biri iki gram bulmuş.”
“Vallahi ben görmedim ama göreni görmüşler.”
“Biraz yukarı çıkalım… Belki orası daha bereketlidir.”
Bereket denince bu milletin gözleri zaten ayrı parlar. Orta da ne altın var nede gömü, sadece tek şey var oda boş umutlar…
Parası olan…
“Para parayı çeker.” anlayışıyla borsada arıyor kazancını.
Kimi kripto paraya yatırım peşinde…
Kimi faiz gelirinde…
Bizim gariban vatandaş ise rızkını ya derenin içinde, ya çöp konteynerinin başında ya da umutla kazdığı bir define çukurunda arıyor.

Bütün bunlara bakınca çıkıp da…
“Bu millet tembel.”
demek, bu insanlara yapılacak en büyük haksızlıklardan biridir.
Çünkü mesele çalışmamak değil…
Mesele, çalışanın emeğinin karşılığını alamadığı bir düzende insanların umudu toprağın altında, derenin dibinde ya da çöp konteynerlerinde aramak zorunda kalmasıdır.
İnsan ister istemez şu soruyu soruyor:
Acaba altını gerçekten dere yatağında mı arıyoruz, yoksa yıllardır kaybettiğimiz refahı mı?
Bir toplumun hayali üretmekten vazgeçip define haritalarına, altın tavalarına ve çöp konteynerlerine umut bağlaması üzerinde hepimizin düşünmesi gereken bir tablodur.
Gerçekten utanması gerekenler; dere kenarında ekmeğinin peşinde koşanlar değil, insanları bu umutsuzluğa mahkûm edenlerdir.
Kalın sağlıcakla…
Haluk GİRTİ


Okuyucu Yorumları0
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü siz paylaşın!
Yeni Bir Yorum Bırakın