İlişkilerin Aynası: Savrulan Zaman Filmi
Film, uzun yıllar süren bir ilişkiyi geride bıraktıktan sonra hayatında yeni bir yön arayan Alper’in (Selim Evci) iş yerinde yaşadığı ani bir olayın ardından yaptığı içsel hesaplaşma ve arayış sürecini ele alıyor. Bu yolculuk, bireyin kendini yeniden keşfetme sürecini, aile, kadın-erkek, arkadaş ve iş ilişkileri üzerinden tartışmaya açıyor. Film, hem kadına hem erkeğe, hem de topluma bir ayna tutuyor.
İranlı kurgucu Mastaneh Mohajer’in katkılarıyla hayata geçirilen film, 12. Boğaziçi Film Festivali’nde “en iyi kurgu” ödülünü kazanarak dikkat çekti.

Evci ile filmi üzerine gerçekleştirdiğimiz sohbet, filmdeki temaların ve karakterlerin derinliğini ortaya koydu.
KLİŞELERİ KIRAN EMPATİ
-Savrulan Zaman, bir dönem savrulmuş bir ruhun ortaya koyduğu bir resim gibi. Yaratıcı olarak, film sürecinin nasıl geliştiğini merak ediyorum.
Teşekkür ederim, güzel bir benzetme. İçsel birikimlerin film yazma sürecimde beni sardığı doğru. İnsan, en iyi bildiği ve deneyimlediği konularda yazarken kendini daha güvende hissediyor. “Savrulan Zaman”, benim de geride bıraktığım bir dönemin yansıması olarak ortaya çıktı.
-Son yıllarda ilişkiler en çok konuşulan konulardan biri. Filmde hiç evlenmemiş, günümüz şartlarında nadir rastlanan orta sınıf bir yalnız erkek olan Alper ve çevresindeki ilişkiler ağı dikkat çekiyor. Toplum baskısı da söz konusu…
İlişkiler, hayatın merkezinde yer alıyor. Eve döndüğünüzde, kapıyı kapatıp her şeyi dışarıda bırakabilirsiniz; ancak ilişki her an sizinle. Her bireyin ideal bir ilişki arayışı var. Sinema, edebiyat ve müzik gibi tüm sanat dallarının köşe taşlarından biri bu. Günümüz dünyasında insanın farkındalık seviyesi yükselirken, bu durum bazen toplumsal dayatmalarla çelişiyor. Kendini birey olarak var etme çabası, bu bağlamda önemli bir tema oluşturuyor.
Bu filmde yalnızlığın sadece erkeğin “tercihi” olarak yansıtılmamasına özen gösterdim. Bu bir klişe. Kadınlar da yalnızlığı tercih edebiliyor ve bunu bir idealleştirme biçimine dönüştürebiliyor. Filmdeki kadın karakterlerde de bu his önemli bir yer kaplıyor. Alper’in yalnızlığı bireysel olarak öne çıksa da, kadın izleyicilerin bu yalnızlık ile empati kurabilmesi benim için büyük bir değer taşıyor; çünkü bu, klişeleri kırıyor ve günümüz gerçekliğine dokunuyor.
-Film karanlık bir yanı olduğu kadar, aynı zamanda cesur bir yapıya sahip. Bunu bilinçli bir tercihle mi kurguladınız?
Hayatın doğallığını yansıtmak istedim. Saklamak veya duruma uygun şeyler söylemek, benim tarzımdan değil. Açıksözlülük belki geçici bir olumsuz duygu yaratabilir ama uzun vadede güven inşa eder. İçtenlik, oldukça sezgisel bir duygudur. Nitekim, karakterin zaaflarını göz önünde bulundurmak önemli. Bu tür filmlerde dikkat edilmezse karakter bir kahramana dönüşebilir ve bu da hayat duygusunu zayıflatır.
-İzleyici açısından bu cesur yansıtma bir dezavantaja dönüşebilir mi? Hangi taraftasınız; çorabını koltuğuna sıkıştıran erkek mi, yoksa eşyalarını kendine saklayan kadın mı?
Küçük detayların fark edilmesi beni mutlu ediyor çünkü hayat tam olarak bu ayrıntılarla şekilleniyor. Sinemanın büyük olaylara ihtiyacı olmadığını benimsemek gerekir. Ana akım platformlardaki içeriklerin, izleyiciyi büyük ve süslü olaylarla etkilemek amacıyla göz alıcı hale geldiğini düşünüyorum.
Çorap ve eşyalar konusuna gelince; taraf tutmak istemiyorum. O çorabı bırakan biziz, eşyaları kendine saklayan da. İnsan, karmaşık bir yapıdadır.
SINIFLAR ARASI İLİŞKİLER
-Film, yalnızca kadın-erkek ilişkilerine odaklanmıyor gibi görünüyor. Sınıflar arası ilişkilere de değiniyor. Dikkat çeken küçük nüanslar var; siz bu konuda ne düşünüyorsunuz?
Filmde, işçi ve işveren ilişkisine dair sahnelerin fazlasını çıkardım. Ancak şu haliyle de bu tema hissediliyor. Anlatması zor olan meseleler her zaman ilgimi çekiyor. İşçi-işveren ilişkisi hassas bir konudur. Birine para veriyorsunuz ve o, sizin işinizi yapıyor. Bu ilişkideki görünmeyen eşitsizlik, her zaman kafamda bir tuhaflık hissi yaratmıştır.
İşverenin otoritesine karşı işçinin gösterdiği tutum ve dengeyi kurma çabası, bu ilişkide derin bir psikoloji barındırıyor. Tüm bu unsurlar sinema açısından zengin bir alan sunuyor.
-Film, diğer güncel yapımlara göre daha kısa. Ancak bu kısalıkta vermek istediğiniz mesajı net bir şekilde sunuyorsunuz. Bu kısalık, savrulan zamanın metaforuna mı hizmet ediyor?
Gerçekte, bu hikâye üç filmden oluşan bir yapı. Üç bölüm arka arkaya izlendiğinde tek bir uzun film hissi verebilir. Bu bölümün kısa kalmasının nedeni, kurgunun doğal bir sonucu olarak ortaya çıkması. İranlı kurgucu Mastaneh Mohajer ile uzun süre çalıştık ve bu süreçte sürenin böyle olmasına neden olan kesme işlemi gerçekleştirdik. Çok belirgin bir sebebi yok açıkçası.
Şu an ikinci bölümün senaryosunu yazıyorum. Küçük bir ailenin hikâyesi merkezde yer alıyor.
-Biraz daha kişisel olarak; filmdeki Alper karakterinin ne kadar Selim Evci olduğunu merak ediyorum.
Karakter içimdeki ve çevremdeki insanlardan izler taşıyor. Bu soruya en “politik” cevap verdim. (Gülüyor.) Ancak bu durumu net bir şekilde tanımlamak zordur çünkü sezgilerle çalışarak sinema yapmaya özen gösteriyorum. Kendi içime dönmek önemli; ama bu bir hedef değil, kendimi anlatmalıyım gibi bir motivasyonla yola çıkmıyorum. Gözlemlediğim ve duyduğum birçok şey senaryoma sinmiş durumda.
Sinema benim için bir çeşit kolaj yaratma süreci. Ama bu kolajın malzemeleri çoğunlukla yaşamdan geliyor; edebiyat veya diğer sanatlardan değil, doğrudan hayatın içinden, sokaktan, duygulardan ve küçük anlardan oluşuyor.
-Akbank Kısa Film Festivali direktörü olarak, bu yıl Zeki Demirkubuz onur konuğunuzdu. Nasıl bir deneyimdi?
Geçen yıl Nuri Bilge Ceylan’ı konuk etmiştik, bu yıl da Zeki Demirkubuz onur konuğumuzdu. İki büyük ustayı gençlerle buluşturmak oldukça değerliydi. Her iki isim de sinemanın yönünü etkileyen isimler ve filmleri insan doğasının derinliklerinden besleniyor.
Tüm sanat dallarında bu geçerlidir; sizden önce üretenleri gözlemlemek, sanatın aktarım döngüsünü anlamak adına önemlidir. Bu döngüde, her şeyin el değiştirmesiyle dönüşmesi kaçınılmazdır.
Usta-çırak ilişkileri, bu yüzden çok kıymetli. Örneğin, Abbas Kiyarüstemi’nin yazdığı “Kanlı Altın” filminin senaryosunu Cafer Panahi’ye vermesi, ya da Carlos Reygadas’ın Amat Escalante’nin yapımcılığını üstlenmesi sadece bireysel bir destek değil; aynı zamanda sanatın geleceğine yapılan bir katkı niteliğindedir.





Okuyucu Yorumları0
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü siz paylaşın!
Yeni Bir Yorum Bırakın