İnsanlık çıldırdı, doktorumuz nerede?
Vicdanın Sükutu: Cinnet Toplumu ve “Bize Dokunmayan Yılan”

Bugün bu köşede ne bir haber analizinden ne de siyasi bir polemikten bahsedeceğim. Bugün, bizzat içinde boğulduğumuz o karanlık kuyudan, ruhlarımızın nasıl çürüdüğünden bahsedeceğim. Etrafınıza bir bakın; sokaklarda, haberlerde, yan komşunuzun kapısında… Resmen insanlık çıldırdı! Psikolojimiz yediden yetmişe tarumar oldu; biz ise bu yıkıntının arasında “yaşamaya” çalışıyoruz.
Ekonomi diyorlar ya hani… Ekonomi sadece rakamlardan ibaret değilmiş; biz bunu acı bir tecrübeyle öğrendik. Ekonomi demek; babanın evladına karşı boynunun bükülmesi, emeklinin kirasını ödeyemediği için başını yastığa binbir dertle koyması, ailelerin ekmek kavgası yüzünden parçalanması demekmiş. Çöküş noktasına geldik! Emekli dertli, çalışan feryat figan, gençler ise yarınsız.
Peki, kim bu enkazın sorumlusu? Kim bizi bu “cinnet” eşiğine getiren? Tabi ki bu ülkeyi “sözde” yönetenler!
Bendeniz, bir emekli olarak bugün hala ek gelir kapıları arıyor, hayatta kalmak için projeler üretiyorsam; koca koca ailelerde herkes çalıştığı halde ay sonunu getiremiyorsa, burada bir terslik yok, burada bir ihanet vardır! Halkın sabır taşı çatlamak üzere değil, çoktan parçalandı. Ve bu parçalanan taş, toplumun ahlaki kolonlarını da beraberinde yıkıyor.
Bugün doktorların hepsi branş bırakıp psikiyatrist olsa ne yazar? Milyonlarca yaralı ruhu hangi ilaç iyileştirebilir?
Resmen Habil ve Kabil’in o ilk kan davasına geri döndük. Vicdan, tamir edilemez hasarlar aldı. Allah korkusu, yerini dünya hırsına ve çaresizliğin getirdiği bir canavarlığa bıraktı. “İyi insan olmak” artık bir karakter özelliği değil, bir “meziyet”, hatta bazen bir “enayilik” gibi görülür oldu.
Bakın, uyanın! Bir çocuk, başka bir çocuğu gözünü kırpmadan bıçaklayabiliyorsa; bu sadece o çocuğun değil, bu ülkenin istikbalinin katledilmesidir.
Buradan yönetenlere sesleniyorum: O servet uykunuzdan, o konforlu koltuklarınızdan ve o bencil dünyanızdan artık uyanın! Sizi o makamlara getiren insanların halini görmemek için ya kör olmalısınız ya da kalbinizi mühürlemiş olmanız gerekir. “Bize dokunmayan yılan bin yıl yaşasın” diyorsunuz ya; unutmayın ki beslediğiniz o yılanın karnı doyduğunda ilk ısıracağı el sizin eliniz olacak! O zehirli dişler bir gün size de dokunacak ve o bencilliğinizin bedelini hep birlikte ödeyeceğiz.
Bu bir uyarı yazısı değildir; bu bir haykırıştır! Ya bu düzeni, bu huzuru, bu adaleti ve en önemlisi bu ekonomiyi derhal düzelteceksiniz ya da yarattığınız bu kaosun içinde hep beraber boğulacağız.
Benden söylemesi…
DİPNOT: Bugün 16 Nisan 2026, geçen sene bu gün bir değeri canım annemi kaybettim, seneyi devresinde canım anneme diyorum ki; Sultanım öncelikle öldün ve bu dünyanın rezilliklerini en azından görmüyorsun ne mutlu sana. Çünkü sen yaşın gereği ne kadar daha çok yaşasaydın belki de ecelinle değil kahrınla ölecektin. Bir şekilde öldün de bence kurtuldun. Sana ve biricik babacığıma Allah’tan rahmet diliyor, siz başta olmak üzere bu hayattan göç edenlerin hepsinin mekanları cennet olsun diyorum.



Okuyucu Yorumları0
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü siz paylaşın!
Yeni Bir Yorum Bırakın