Bu Düzene Kim “DUR” Diyecek!
Önce Hesapsız Borç Ver, Sonra Boğazına Sarıl! Bu Düzenin Adı Bankacılık Mı?
Yazacağım ağır gelecek.
Ama kimse kusura bakmasın.
Bu ülkede artık kredi kartı dağıtmak, sosyal politika yerine geçiyor.
Yoksulluğu gizlemenin en kolay yolu: Plastik kart bas, limiti yükselt, vatandaşı borca bağla.
Sonra da çık, “Sözleşme var” de.
🏦 Banka Ne Yapıyor?
Emekliyi arıyor. Asgari ücretliyi arıyor. Geliri kıt vatandaşı arıyor.
“Size özel 150 bin TL limit tanımladık.”
Sorması gereken soru şu:
Bu adam bunu nasıl ödeyecek?
Ama o soru sorulmuyor.
Neden?
Çünkü amaç ödetmek değil, faiz üretmek.
🎯 Hedef Kim?
Hedef;
-
Maaşı sabit,
-
Geliri sınırlı,
-
Hayat pahalılığı altında ezilen kesim.
Yani savunmasız olan.
Telefonun ucunda bir müşteri temsilcisi: “Başka geliriniz var mı?”
Vatandaş diyor ki “var”. Ortada Belge? Yok. Araştırma soruşturma? Yok. Gerçek risk analizi? Yok.
Kredi kartı anında basılıyor ve adrese teslim.
Tüketici kredisi ise anında hesaba düşüyor.
Ve sistem diyor ki: Hadi bakalım, şimdi yüz.
💣 Faiz Mekanizması Nasıl Çalışıyor?
İlk ay asgari ödeme.
İkinci ay yine asgari ödeme.
Üçüncü ay artık borç ana parayı geçmiş.
Faiz faiz doğuruyor. Gecikme cezası ekleniyor. Dosya masrafı giriyor.
Ve bir bakıyorsun: 50 bin lira bir anda 120 bin olmuş.
Sonra ne oluyor?
Aynı banka bu kez başka bir yüzle çıkıyor karşına.
“Ödemezseniz yasal işlem başlatılacaktır.”
Yani kartı verirken dost, tahsilatta cellat.
⚖️ Peki Sorumlu Sadece Vatandaş mı?
Elbette herkes harcamasını bilmek zorunda.
Ama soruyorum:
Geliri 20 bin olan adama 150 bin limit açmak nedir?
Bu finansal okuryazarlık mı? Yoksa planlı borçlandırma mı?
Bu işte tek suçlu tüketici değil. Bu işte sorumluluk zinciri var.
Ve o zincirin tepesinde şu kurum duruyor: Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu
Denetim var mı?
Limit–gelir oranı kontrol ediliyor mu?
Emekliye verilen kredi kartları hangi kriterle belirleniyor?
Eğer bu sorular cevapsızsa,
ortada bir sistem tercihi vardır.
🧨 Bu Bir Ekonomik Tuzaktır
Adına kampanya derler. Adına müşteri memnuniyeti derler. Adına finansal erişim derler.
Ama gerçekte olan şu: Borç dağıtılıyor. Faiz büyütülüyor. İcra sistemi devreye sokuluyor.
Ve vatandaşın maaşı, daha eline geçmeden kesiliyor.
Bu, yoksullukla mücadele değil. Bu, yoksulluğu faizle yönetme modelidir.
🔥 Son Cümlem Net
Borç vermek kolay.
Zor olan, o borcu insanı ezmeden tahsil etmektir.
Eğer bir sistem, geliri belli olan insanı bile bile borca batırıyorsa ve sonra “Söke söke alırım” diyorsa…
Orada etik değil, oradaki şey güç gösterisidir.
Bu ülkenin emeklisi bankanın kâr hanesi değildir.
Bu halk faiz makinesi değildir.
Ve bir gün bu düzenin hesabı, sadece icra dosyalarında değil,
toplumsal vicdanda da sorulur.
