Ne Oldu Bu Dünyalıya?
2026’ya girdik…
Ama insanlık çıkış kapısını çoktan kaçırmış gibi.
Takvim ilerliyor,
krizler derinleşiyor,
yoksulluk büyüyor,
adaletsizlik ise utanmadan kurumsallaşıyor.
Dünya artık sadece zenginler için dönen,
yoksullar için ise ezilerek katlanılan bir düzenin adı.
Savaşlar “jeopolitik çıkar”, açlık “istatistik”, ölüm “rakam” oldu.
Bir çocuk bombayla ölünce “haber”, bir holding ihale alınca “başarı” yazılıyor.
2026, bir önceki yılı aratıyorsa bunun nedeni kader değil.
Bu; bilinçli tercihlerle, göz göre göre, alkışlarla kurulan bir sistemin sonucudur.
Siyaset, halkın sorunlarını çözmek için değil, koltukları korumak için yapılıyor.
Devletler sosyal devlet olmaktan çıkıp, şirket gibi yönetiliyor.
İnsan, “vatandaş” deği lmaliyet kalemi olarak görülüyor.
Basın özgür değil.
Adalet bağımsız değil.
Ekonomi sürdürülebilir değil.
Ama propaganda güçlü.
Algı yönetimi kusursuz.
Gerçekler ise ya sansürlü ya da itibarsızlaştırılmış durumda.
En tehlikelisi ne biliyor musunuz?
İnsanlar artık öfkeli ama örgütsüz, fakir ama sessiz, haklı ama yalnız.
Çünkü korku sistematik.
Çünkü itiraz bedelli.
Çünkü susmak, konuşmaktan daha güvenli hale getirildi.
Sosyal medya ise bu düzenin en büyük sahnesi:
Herkes konuşuyor gibi yapıyor ama kimse hesap sormuyor.
Herkes tepki veriyor ama kimse bedel ödemiyor.
2026;demokrasinin şeklen, adaletin tabelada, vicdanın ise nostaljide kaldığı bir yıl olarak kayda geçiyor.
Bu noktada artık “iyi niyet” yetmez.
“Sabır” masalı bitti.
“Bir gün düzelir” cümlesi, iktidarların en sevdiği uyuşturucu oldu.
Şimdi asıl soru şu:
Bu düzen böyle gitmeye devam ederse,
2027’de kimi suçlayacağız?
Yine mi kaderi?
Yine mi dış güçleri?
Yoksa susarak ortak olduğumuz bu düzeni mi?
Çünkü tarih şunu yazar: Zalimlerden çok, sessiz kalanları affetmez.
Ve unutulmasın:
Bir toplum çökmez, çökertilir.
İnsan sustuğu gün,
2026 da bitmez 2027 de…
Sonsuza kadar bu acımasızlık bu vicdansızlık sürer gider.
