Kral çıplak beyler, soyunmuşken izleyelim…
DÜNYANIN ÇİVİSİ ÇIKTI DESEK YALAN OLMAZ
İnsan ne zaman bu kadar vicdansız, doyumsuz ve birbirine yabancı hale geldi?

Üzerinde yaşadığımız, ekmeğini yediğimiz, suyunu içtiğimiz bu dünyanın düzenini yine biz insanlar bozduk.
Şöyle bir hafızalarımızı yoklayalım…
İnsanoğlu bu hayat dolu gezegene neler yaptı, neler yapmaya da devam ediyor?
Elbette bütün insanları aynı kefeye koymuyorum. İyilik yapan, hakkı savunan, alın teriyle yaşayan, çocuğuna helal lokma götürmek için mücadele eden milyonlarca insan var.
Ama diğer tarafta yolsuzluk var.
Hırsızlık var.
Kul hakkı var.
Doymak bilmeyen bir servet ve iktidar hırsı var.
Ve bütün bunların ardından hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam edebilen insanlar var.
Benim aklımın almadığı da tam olarak bu.
İnsan nasıl bu kadar vicdansızlaşabilir?
SÖZ UÇAR, YAZI KALIR
“Sen yazsan ne olur, yazmasan ne olur?” diyenler çıkacaktır.
Belki haklılar.
Benim yazdıklarım dünyayı değiştirmeyecek.
Benden çok daha güçlü kalemler yıllardır yazıyor, gazeteciler araştırıyor, yorumcular anlatıyor.
Ama benim de gördüklerim var.
Yaşadıklarım var.
Tanıklık ettiklerim var.
Ve söz uçar, yazı kalır.
Onun için yazıyorum.
ÇOCUKLUĞUMDA BAŞKA BİR DÜNYA VARDI
Ben daha yedi yaşlarında ilkokula giderken okuldan çıkar, camiye gider, Kur’an dersleri alırdım.
Çocuk yaşta iki kez hatim indirdim.
Bizim çocukluğumuzda din yalnızca konuşulan bir şey değildi. Ahlakla, komşulukla, büyüğe saygıyla, küçüğü korumakla beraber anlatılırdı.
Bugüne geldiğimizde ise kendi kendime soruyorum:
Biz nerede yanlış yaptık?
Ben toplum adına “insanlar dinden çıktı” diye hüküm veremem.
Ama kendi gözlemimi söyleyebilirim:
İnsanların dine, siyasete ve kurumlara duyduğu güvenin ağır biçimde sorgulandığı bir dönemden geçiyoruz.
Ben bunun önemli nedenlerinden birinin din ile siyasetin birbirine fazlasıyla karıştırılması olduğunu düşünüyorum.
Çünkü din siyasetin aracı haline geldiğinde yalnızca siyaset kirlenmiyor; insanların inançla kurduğu ilişki de yara alabiliyor.
İSLAMİYET ANLATILMAZ, YAŞANIR
Yıllarca bize güzel sözler söylendi.
Adalet denildi.
Kul hakkı denildi.
Yetim hakkı denildi.
İsraf haramdır denildi.
Ben şimdi başka bir şey soruyorum:
Bunları halka anlatanların hayatlarında biz bunların ne kadarını görebildik?
Ben herhangi bir insanın imanını ölçemem. Allah ile kul arasına da giremem.
Ama bir gazeteci olarak davranışa bakarım.
Söylediğinle yaptığın birbirini tutuyor mu?
Halka tasarruf derken sen tasarruf ediyor musun?
Kul hakkından söz ederken kamu malına kendi malın kadar hassas davranıyor musun?
Adalet diyorsan, adaleti yalnızca sana yakın olan için mi, sana karşı olan için de mi istiyorsun?
İşte benim meselem bu.
KÖPRÜLER, TÜNELLER, HASTANELER, HAVALİMANLARI…
Hakkı da teslim etmek gerekir.
Türkiye son çeyrek yüzyılda büyük altyapı yatırımları yaptı.
Köprüler yapıldı.
Tüneller açıldı.
Havalimanları inşa edildi.
Yollar yapıldı.
Bunları yok saymak gazetecilik olmaz.
Fakat gazetecinin ikinci sorusu tam burada başlamalıdır:
Kaça yapıldı?
Hangi finansman modeliyle yapıldı?
Hangi garanti verildi?
İşletme hakkı kaç yıllığına verildi?
Devletin ve vatandaşın uzun vadeli yükümlülüğü nedir?
Kamu-özel işbirliği modeliyle yapılan bazı büyük ulaştırma projelerinin işletme süreleri sonunda devlete geçmesi öngörülüyor. Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı, örneğin Yavuz Sultan Selim Köprüsü’nün 2028’de ve Kuzey Marmara Otoyolu’nun tamamının 2030’da devlete geçeceğini belirtiyor.
Öyleyse tartışmayı sloganla değil, sözleşmeyle ve rakamla yapalım.
VATANDAŞIN CEBİNDEKİ GERÇEK
Bir tarafta dev yatırımları konuşuyoruz.
Diğer tarafta vatandaş pazara gidiyor.
Kirasını düşünüyor.
Elektrik faturasını düşünüyor.
Kredi kartını düşünüyor.
Çocuğunun okul masrafını düşünüyor.
Bu yalnızca benim gözlemim de değil. Ağustos 2026 itibarıyla resmi yıllık tüketici enflasyonu %31,51. Gıdada yıllık fiyat artışı %33,79, konut-su-elektrik-gaz grubunda ise %39,77 olarak açıklandı.
Demek ki mesele yalnızca “ülkeye ne yaptık?” değildir.
Asıl mesele, yapılanların bedelini kimin ödediği ve ortaya çıkan refahtan kimin ne kadar pay aldığıdır.
BALIK BAŞTAN KOKAR DERLER…
Ben hayatım boyunca iktidarlar gördüm.
Koalisyonlar gördüm.
Siyasi liderler gördüm.
Yolsuzluk iddialarını araştırdım.
Belgelerin peşinden gittim.
Bugün geldiğim yaşta hâlâ aynı şeyi söylüyorum:
Bir ülkenin sorunu yalnızca yollarının bozuk olması değildir.
Vicdanı bozulmuşsa asıl tehlike oradadır.
Bir ülkede insanlar “çalışırsam karşılığını alırım, hakkım yenmez, mahkemeye gidersem adalet bulurum, devlet benim de devletimdir” diyebiliyorsa o ülkenin geleceği vardır.
Bunu diyemiyorsa istediğiniz kadar beton dökün, istediğiniz kadar gökdelen dikin.
Bir şeyler eksik kalır.
AT’I ALAN ÜSKÜDAR’I GEÇTİ Mİ?
Belki geçti.
Belki henüz geçmedi.
Ama benim derdim artık isimlerden ve partilerden daha büyük.
Çünkü iktidarlar gelir, iktidarlar gider.
Liderler gelir, liderler gider.
Devlet kalır. Millet kalır.
Ve en önemlisi, çocuklarımıza bırakacağımız ülke kalır.
Ben artık tek bir şey istiyorum:
İnsanların birbirini kandırmadığı, devletin vatandaşından vatandaşın devletinden korkmadığı, dinin siyasi hesapların değil vicdanın konusu olduğu, alın terinin karşılığının alınabildiği bir Türkiye.
Çok şey mi istiyorum?
Bilmiyorum.
Ama yaklaşık yetmiş yıllık ömrümde öğrendiğim bir şey varsa o da şudur:
Parayı yeniden kazanabilirsiniz.
Makamı yeniden kazanabilirsiniz.
Seçimi yeniden kazanabilirsiniz.
Ama bir milletin güvenini kaybettiğinizde onu yeniden kazanmak o kadar kolay değildir.
Gerisi mi?
Gerisini tarih yazar.
Ne Mutlu Türk’üm Diyene…


Okuyucu Yorumları0
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü siz paylaşın!
Yeni Bir Yorum Bırakın