Önce Can, Sonra Canan; Peki Ya Halk?
Önce Can, Sonra Canan; Peki Ya Halk?

Tüm seçilmişlere buradan sesleniyorum:
Bu vatan topraklarında hangi görevi üstlenirseniz üstlenin, sizi o makama getiren insanları mağdur etmeyin. Aldığınız oyun, taşıdığınız sorumluluğun ve halka verdiğiniz sözün emaneti olduğunu unutmayın.
Benim siyasi bir görüşüm yok. Ne sağcıyım ne de solcu… Fakat millî duygularım ve insanlığım her şeyin önünde gelir.
Türkiye Cumhuriyeti’nin bir ferdi olarak, bu ülkenin topraklarında herkes gibi ömrümün yettiği kadar yaşam mücadelesi veriyorum. Benim için hayattaki en önemli değer, doğruluk ve dürüstlük kuralları içerisinde yaşayabilmektir.
Doğduğum günden bugüne kadar kimsenin malında, namusunda veya parasında gözüm olmadı. Daima kimseye muhtaç olmadan yaşamayı tercih ettim.
Fakat Lidyalıların icat ettiği şu para denilen illet var ya… Günümüzde bazı insanların yalnızca davranışlarını değil, karakterini bile değiştirdiğine şahit oluyoruz.
Hani “Bunun dini imanı para olmuş” derler ya; ne yazık ki bazıları için para, bütün insani ve ahlaki değerlerin önüne geçmiş durumda.
Seçilene kadar halk, seçildikten sonra para mı?
Her seçim döneminde adaylar meydanlara çıkıyor. Seçmenden destek istiyor, türlü sözler veriyor ve adeta “Beni seçin” diye yalvarıyor.
Peki halk ne istiyor?
İnsan gibi yaşayabileceği temiz, güvenli, düzenli ve bakımlı bir çevre… Ulaşılabilir hizmet, adaletli yönetim ve ödediği verginin karşılığını…
Ben bugüne kadar hiçbir vatandaşın seçilmiş bir yöneticinin kapısına gidip “Bana para ver” dediğini görmedim. Tam tersine vatandaş; aldığı üründen, yediği yemekten, kullandığı araçtan ve kazandığı paradan vergi ödeyerek devlet bütçesine katkıda bulunuyor.
Vergini öde, faturalarını yatır, kurallara uy… Bunlar vatandaşlık görevi.
Peki halkın ödediği vergilerle hizmet üretmek üzere seçilen ve atananlar görevlerini ne ölçüde yerine getiriyor?
Asıl sorulması gereken budur.
Önce can, sonra canan!
Ne yazık ki toplumda giderek güçlenen bir kanaat var: Bazı kişiler göreve geldikten sonra halka verdikleri sözlerden önce kendi geleceklerini ve çevrelerinin çıkarlarını düşünüyor.
“Seçildik, önümüzde beş yıl var; önce kendi düzenimizi kuralım. Halka verdiğimiz sözleri sonra yerine getiririz.”
Sanki anlayış bu!
Halka hizmet amacıyla yapılan projeler bile birilerine kazanç sağlayacak şekilde planlanıyorsa, orada ciddi bir ahlak ve yönetim sorunu var demektir. Çünkü kamu malı, yöneticilerin kişisel serveti değildir. O parada tüyü bitmemiş yetimin, emeklinin, işçinin ve ekmeğini zor kazanan milyonların hakkı vardır.
Bir hizmet gerçekleştirilirken bile “Buradan kim, ne kadar kazanacak?” hesabı yapılıyorsa vicdan susmuş, çıkar konuşmaya başlamıştır.
Güven yatsıya kadar sürüyor
Her gün namuslu ve vicdanlı bildiğimiz birileri hakkında yeni iddialar duyuyoruz. Dün dürüstlük nutukları atanların bugün farklı ilişkiler içerisinde anılması, vatandaşın devlete ve siyasete duyduğu güveni zedeliyor.
Elbette hakkında iddia ortaya atılan herkes suçlu değildir. Suç ancak somut delillerle ve bağımsız yargının kararıyla kesinleşir. Fakat kamu görevi üstlenenlerin de hesap vermekten kaçmaması, mal varlıklarını ve kamu harcamalarını şeffaf biçimde açıklaması gerekir.
Demem o ki ey benim garip gureba halkım:
Bu ülkede kimi seçersek seçelim, onu denetimsiz bırakmamalıyız. Çok namuslu görünen bir kişinin bile yetkiyi eline aldıktan sonra değişmeyeceğinin garantisi yoktur.
Peki, kime güveneceğiz?
Önce kendimize, aklımıza, vicdanımıza ve sorgulama gücümüze güveneceğiz. Verdiğimiz emanete ihanet edenlere de bir sonraki seçimde yeniden taviz vermeyeceğiz.
Bu hem genel hem de yerel yönetimler için geçerlidir.
Atı alan Üsküdar’ı geçiyor
Yaşadığımız ülkedeki yolsuzluk, haksızlık ve arsızlık iddialarını hepimiz görüyor ve duyuyoruz. Fakat çoğu zaman “Atı alan Üsküdar’ı geçiyor”, gerçek sorumlular ise bir türlü ortaya çıkarılamıyor.
Kimilerine göre suçlu dış güçler… Kimilerine göre bilinen veya bilinmeyen örgütler… Her olayda başka bir gerekçe, başka bir hikâye…
Elbette Türkiye’ye zarar vermek isteyen yapılar olabilir. Fakat her yanlışın, her başarısızlığın ve her yolsuzluk iddiasının sorumluluğunu dışarıda aramak, içerideki sorumluları aklamaz.
İl ve ilçelerde yaşananlara baktığımızda da tablo farklı değil. Liyakatsizlik, çıkar ilişkileri ve denetimsizlik iddiaları toplumun güvenini tüketiyor.
Ortada görünmeyen bir çıkar havuzu bulunduğu, o havuza su taşıyanların payını aldığı yönünde ciddi bir toplumsal algı oluşmuş durumda. Sisteme uyum sağlayanlar yükselirken itiraz edenlerin dışlandığı düşünülüyor.
Bu algı bile tek başına büyük bir tehlikedir.
Suçlu kim?
Peki gerçek suçlu kim?
Sadece seçildikten sonra verdiği sözleri unutanlar mı? Onları sorgulamadan alkışlayanlar mı? Yanlışı gördüğü halde susanlar mı? Yoksa her seçimde aynı davranışın farklı sonuç vereceğini uman bizler mi?
Belki de suçlu tek bir kişi veya kurum değildir. Denetimsizlik, cezasızlık, körü körüne bağlılık ve toplumsal sessizlik aynı düzenin parçalarıdır.
Artık kişilere koşulsuz güvenmek yerine kurumlara, hukuka, şeffaflığa ve hesap verebilirliğe güvenmeliyiz.
Çünkü demokrasi yalnızca sandığa oy atmak değildir. Seçtiğini takip etmek, sorgulamak ve gerektiğinde de mevkisi ve kimliği kim olursa olsun hesabını sormaktır.
Unutmayın:
Makamlar kimsenin tapulu malı, halkın parası da kimsenin kişisel serveti değildir.


Okuyucu Yorumları0
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü siz paylaşın!
Yeni Bir Yorum Bırakın