Hızlı Yakıt Sistemi

Sanatın Gözüyle Siyasetin Karanlık Yüzü: Nicky Nadyoumi’nin Duygusal Yolculuğu ve Kaybolan Eserleri

Haber MerkeziHaber Merkezi
2 okunma

Sanat ve siyasetin birbirinden giderek uzaklaştığı bir dönemde, bu mesafeye rağmen gerçeklerle yüzleşmekten kaçınmayan bir sanat anlayışının hala etkili olduğu görülüyor. Bu durum, otokratik rejimlerin sanat üzerindeki baskısını artırarak, bu tür sanatçıları susturma çabalarını ateşli bir şekilde devam ettirmelerine neden oluyor. İranlı sanatçı Nicky Nadyoumi’nin, şah döneminden mollaların hükümetine kadar uzanan karmaşık yaşam hikayesi, bu konuya örnek teşkil ediyor.

Nicky Nadyoumi’nin kızı Sara, A Revolution on Canvas adlı belgeselinde babasının 1980 yılında Amerika’ya kaçmasından sonra kaybolan 100 sanat eserinin izini sürüyor. Belgesel, İran’daki molla yönetiminin artan baskıcı yüzünü ve politik çalkantılar sonucu parçalanan bir ailenin hikayesini gözler önüne seriyor.

Nicky Nadyoumi, Tahran’daki üniversite yıllarında Yahudi kökenli sanatçı Nahid Hagigat ile tanışıyor. Nahid, toplumsal cinsiyet sorunlarına duyarlılığıyla dikkat çeken genç bir yetenek. Bu sırada Nicky, İran’daki güncel olaylara odaklanarak sanatında gerçek ile gerçeküstünü harmanlayan bir dünya yaratıyor. Öğrencilik yıllarında İran şahına karşı tavır aldığı için sorgulamalara maruz kalıyor ve kısa bir süre hapis cezası alıyor. Fırtınalı yaşamı, Nahid ile evlenip Amerika’da yeni bir hayat kurmasıyla bir nebze duraklıyor. Ancak 1979’da İran devrimi patlak verdiğinde, Nahid ile küçük kızı Sara yalnız kalıyor ve Nicky, devrimi desteklemek için geri dönme kararı alıyor.

Tahran Modern Sanat Müzesi müdüründen gelen bir sergi teklifiyle Nicky, eserlerini sergileme fırsatı buluyor. Ancak serginin açılışının ertesi günü, eserler saldırıya uğruyor, yerle bir ediliyor ve kendisi “vatan haini” ilan edilerek hedef gösteriliyor. Bu durum, özellikle bir resminde Humeyni’yi öfke dolu bir şekilde tasvir etmesi ve İslam devrimindeki şiddeti sorgulamasıyla doruk noktasına ulaşıyor. Nicky, bir kez daha Amerika’ya kaçmak zorunda kalıyor. Tahran’da benzer sanat baskıları yıllar boyunca devam ediyor.

Yıllar sonra Kaliforniya’da belgeselciler, o dönemdeki Tahran Modern Sanat Müzesi müdürüyle karşılaşıyor. Ancak, bu kişi ne Nadyoumi’yi ne de eserlerini hatırlıyor. Nahid ise, kendi sanatıyla bağlarını koparmak zorunda kalarak ailesini geçindirmeye çalışıyor. Zaman geçse de yaşanan travmaların etkisi kalıyor. Nahid, “Monoteist dinler yalnızca kadınları ezmek için tasarlanmış” diyerek bu yapının toplumsal cinsiyet eşitsizliğine katkıda bulunduğunu savunuyor.

Kaybolan eserler, Tahran’daki müze kilerlerine gönderilen aracılar aracılığıyla sanatçının eline geçmeden güvenlik güçleri tarafından el konuluyor. Molla yönetimi ise bu serginin asla gerçekleşmediğini açıklıyor. Ardında yalnızca eserlerin fotoğrafları kalıyor. Belgeseli izleyenler, molla yönetiminin acımasızlıklarını, Nadyoumi’nin yaşadığı hayal kırıklığını, kaybolan eserleri ve Tahran’dan Miami’ye yaptığı zorunlu yolculuk sonrasında yaşadığı kültür şokunu derinden hissediyor.

Aile fertlerinin yaşadığı parçalanma, Nahid’in sanatını bırakma kararı, ve tüm bunlar dinin ve ataerkillik sisteminin yıkıcı etkilerini ortaya koyuyor. Bu karmaşa, izleyicileri düşündürmeye sevk ediyor ve sanatta yaşanan mücadelenin önemini vurguluyor.

Okuyucu Yorumları0

Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü siz paylaşın!

Yeni Bir Yorum Bırakın

Aşağı kaydırdıkça sonraki haber otomatik yüklenir