Unuttuğumuz Şeyi Madenciler Hatırlattı…
Unuttuğumuz Şeyi Madenciler Hatırlattı

Madenciler aylarca, hatta bazı yerlerde yıllarca alın terlerinin karşılığını bekledi, maaşlar ödenmedi, tazminatlar ertelendi, seslerini duyurmak için kapı kapı dolaştılar ama çoğu zaman görmezden gelindiler, ta ki susmamayı seçene kadar; çünkü bu ülkede hak çoğu zaman verilmez, alınır ve bunun en ağır örneklerinden birini yine onlar yaşadı. Yerin yüzlerce metre altında hayatını riske atarak çalışan insanların, yer üstünde en temel haklarını almak için mücadele etmek zorunda kalması başlı başına bir utançken, buna rağmen vazgeçmeyip yürüyen, direnen, ses çıkaran o insanlar bize aslında unuttuğumuz bir şeyi yeniden hatırlattı.
Bugün geriye dönüp baktığımızda, evet birçok yerde ödemeler yapıldı, evet insanlar haklarının en azından bir kısmına kavuştu ama bu sonuç birilerinin vicdanının uyanmasıyla değil, açıkça söylersek o insanların dimdik durmasıyla oldu; eğer sussalardı, eğer “nasıl olsa bir gün verirler” deyip köşelerine çekilselerdi, büyük ihtimalle o hakların hiçbiri teslim edilmeyecekti. Bu yüzden mesele sadece birkaç maaşın ödenmiş olması değil, mesele bir duruşun, bir direncin neyi değiştirebildiğini görmek.
Çünkü biz zamanla tepki göstermeyi unuttuk, yanlışın karşısında durmayı erteledik, haksızlığa uğrayınca kabullenmeyi normalleştirdik ama onlar bunu kabul etmedi. Belki de en acı olan şu ki, bunu bize hatırlatmak yine en ağır şartlarda çalışan, en çok riski alan insanlar üzerinden oldu; yani birilerinin canını ortaya koyması gerekti ki geri kalanlar hatırlasın.
Sonuç olarak bugün o paralar ödendiyse bu bir iyilik değil, bir zorunluluğun gecikmiş hali ve o zorunluluğu doğuran şey de birkaç imza ya da masa başı kararlar değil, insanların “yeter” diyebilecek cesaretiydi; bu yüzden madencilerin hikâyesi sadece bir hak arayışı değil, aynı zamanda bu ülkede unutulmuş bir refleksin yeniden hatırlatılmasıdır: Tepki.


Okuyucu Yorumları0
Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü siz paylaşın!
Yeni Bir Yorum Bırakın